Ik weet niet of je dit ooit zult lezen.
We gaan elke dag op patrouille in de hoop dat we jullie ergens vinden.
Ik vraag me af waar jullie zijn.
En op een dag vond ik deze plek.
Het is hier heel rustig.
Hier ben ik niet bang dat ik je nooit meer zal ontmoeten.
Ik voel juist dat je dichtbij bent en dat we elkaar snel zullen zien.
Dus ik kom hier elke dag om jou te ontmoeten.
'Geef me bloed en ik geef je vrijheid.'
Dat werd de strijdkreet van de soldaten van het Indiase Nationale Leger
die zelfs hoop bleven houden toen alles verloren was.
Dit vrijheidsleger bleef vechten
om een langgezochte droom te verwezenlijken. India bevrijden.
De Britse autoriteiten verboden al het nieuws over het INL
en noemden dit vrijheidsleger het leger der verraders.
VLAK BIJ MAYMYO, BIRMA - 1944
Maya.
GRENS TUSSEN INDIA EN BIRMA - 1996
De school is vlakbij.
Maar vanaf hier wemelt het van de legerpatrouilles.
We moeten opschieten.
Leidt deze weg naar de school?
De weg naar de school is daar.
Ik heb wat tijd nodig.
Ik moet iets controleren.
Hij brengt je naar de school.
Maar doe het snel.
Je hebt niet geslapen sinds je hier bent.
Surinder...
Als ik mijn ogen sluit, zie ik alleen lijken.
Weet je hoe het is om te sterven van de honger?
Je hebt Arshads wond toch gezien?
- Er stroomde pus uit. En maden. - Arshad is nu in orde.
- Hij is in orde. - Maden.
Hij zat vol maden, Maya.
Ons eten was op.
We bleven maar lopen.
Toen begonnen we de lijken van onze kameraden te zien.
Verrotte lijken.
We hebben er duizenden verloren.
En ik heb het overleefd.
We hebben verloren, maar ik heb het overleefd.
Ik wacht elke dag op je.
Ik heb al mijn gevoelens voor je opgeschreven.
Ik hoopte dat je de brieven ooit zou lezen.
Maar er bleef veel onuitgesproken.
Sommige dingen kun je niet verwoorden.
Die kun je alleen voelen.
Rennen. Wegwezen.
Sterf, klootzakken.
- Shit. - Rennen.
Klootzakken.
- Sir? - Ja.
Deze luchtaanval diende om het Britse leger vooruit te helpen.
Een van hun voorlinies zal hier morgen zijn.
Wat zijn onze bevelen?
Het hoofdkwartier zegt dat jij moet beslissen.
We kunnen ons terugtrekken naar Rangoon
of proberen de Britten tegen te houden.
Sodhi.
Arshad.
We hebben nog maar weinig munitie.
We gaan allemaal dood. Het is voorbij.
Hij heeft gelijk. Het is voorbij. Er is niets over.
Niets over, eikel? Kun je niet vechten?
Wat doe je? Hij heeft gelijk.
De Japanners sturen ons geen voorraden meer.
Ze hebben zich al teruggetrokken naar Rangoon.
Kijk naar ze.
Als we hier blijven, gaan we allemaal dood.
We verdienen er niets mee.
Verdienen?
Wil je er iets aan verdienen na alles wat er is gebeurd?
Allemaal...
Kijk, alle doden...
En degenen die zich hebben opgeofferd in de jungle.
Hun offer is nutteloos, hè?
Onthoud Netaji's slagzin.
'Geef me bloed en ik geef je vrijheid.'
Netaji vraagt om ons bloed.
Want we krijgen geen vrijheid zonder ons bloed te vergieten.
We moeten de prijs van onze vrijheid hier betalen.
En dat gaan we doen.
Niet één keer, maar duizenden keren.
Of we Delhi halen of niet.
Maar onze revolutie moet Delhi bereiken. Dit is de enige manier.
Onze gewonde soldaten worden naar Rangoon gebracht.
En dat is de taak van het Rani Jhansi-regiment.
De rest van ons
houdt de Britten zo lang mogelijk tegen.
Ooit zal India zich ons offer herinneren.
Misschien begrijpen ze het niet.
Maar ze zullen het zich herinneren.
Na de oorlog hield ik me verborgen in Maymyo.
Naar buiten gaan was heel gevaarlijk.
Omdat Britse spionnen INL-soldaten zochten.
Ik moest ook mijn naam veranderen in Janki.
Weet je nog dat je zei dat we deze strijd vanaf ons eigen front vochten?
Maya stierf in deze strijd.
En Janki moest haar plaats innemen.
Janki vecht nog steeds voor vrijheid.
Vrijheid werd mijn levensdoel.
En voor dat doel startte ik een school in Maymyo.
De meisjes hier noemen me 'granny'. Zij zijn nu mijn soldaten.
Ik leerde ze vechten. In zichzelf geloven.
Zoals Netaji ons had geleerd.
Maya...
Ga.
Voor nu tot ziens.
Zorg goed voor jezelf.
Als jij veilig bent,
heeft hij een reden
om te blijven leven.
- India zegeviert. - India zegeviert.
Nee.
Heb je Granny Janki gekend?
Ja.
Maar helaas
maar een heel korte tijd.
De mensen hier zeiden dat we net te laat zijn.
Vorig jaar nam het leger Granny weer gevangen.
Toen ze vier maanden geleden terugkwam, was ze heel ziek.
En na een paar dagen...
Wat doe je?
Het is lang geleden sinds ik mijn knappe gezicht heb gezien.
Ik vraag me af of het er nog is of dat de regen het heeft weggespoeld.
Sodhi.
Klootzakken.
Ga naar rechts.
Gebruik je munitie verstandig.
Dek me.
Arshad.
Sta op. Gaat het?
Haal me eruit. Ik ben er geweest.
Arshad, sta op.
Ik ben in orde. Ga jij maar.
Hou je...
Ik ben in orde. Ga. Neem dit wapen en ga.
Waag het niet te sterven, of ik schiet je dood.
Pummey.
Ga opzij.
Pummey, ga opzij.
Toen we klein waren, vroegen we Granny: 'Wie is dit?'
Zonder te aarzelen zei ze dan: 'Dat is de man van wie ik hou.'
Ik zal haar glimlach nooit vergeten.
Waarom heb je Maya niet gezocht?
Ik was krijgsgevangene.
We hadden alles verloren.
Zeventienduizend van ons werden in India in de gevangenis gezet.
We werden naar het Rode Fort in Delhi gebracht voor het proces.
Voor het oorlog voeren tegen het Britse Rijk.
We werden beschouwd als het leger der verraders.
Maar toen de waarheid aan het licht kwam tijdens de processen,
klonk er een schreeuw door het hele land.
Duizenden Indiërs gingen de straat op om te protesteren.
Zelfs de mariniers van de Indiase Marine kwamen in opstand
en begonnen zich de Indiase Nationale Marine te noemen.
Het hele land ging de straat op om het INL te steunen.
Toen begrepen de Britten
dat zonder de trouw van de Indiase soldaten
het Rijk niet zou overleven.
Toen ik in '47 uit de gevangenis kwam,
was ik een vluchteling in mijn eigen land geworden.
Mijn thuis was nu in een ander land.
Pakistan.
We hadden niets meer. Het Indiase leger wilde ons niet terugnemen.
Hoe konden ze dat doen?
We waren uiteindelijk verraders.
Pas na vijf jaar was de situatie verbeterd.
In '52 keerde ik terug naar Singapore.
Ik hoopte Maya te vinden of iets over haar te horen.
Maar ik vond niets.
Ik ging naar Birma. Maar dat was al in staat van beleg.
Niemand mocht naar binnen.
Ik heb mijn best gedaan. Ik ben zelfs een keer de grens overgestoken.
Maar ik had geen geluk. Ik werd gepakt.
Ze zetten me het land uit.
En op een dag...
Heb ik het gewoon opgegeven.
Ik keerde het leven
en iedereen de rug toe.
Ik stopte gewoon met leven.
Maar zij niet.
Maya bleef vechten.
Jullie hebben je leven gegeven voor het land.
Voor de droom van India.
Maya bleef vechten voor vrijheid.
Maar wat heb je bereikt?
Wat heeft die strijd je opgebracht?
Amar, dat zal jouw generatie ons vertellen.
De strijd voor vrijheid was relatief makkelijk.
Het was onze strijd.
Maar de strijd om die vrijheid te behouden
is veel moeilijker.
En jullie moeten die strijd voeren.
We maken samen een foto in Delhi.
Bij het Rode Fort.
Wat er ook gebeurt,
ik beloof dat ik zal blijven vechten.
We hebben gehoord dat de soldaten ons omsingelen.
Ze komen misschien naar de school. We moeten weg.
De grens is vlakbij. We kunnen door de jungle gaan.
Oké.
Zoek daar. Ga.
Snel.
Ga.
Ik kan niet verder.
- Wat? Echt niet. - Ik kan niet verder.
Er is geen andere manier.
We zijn hier. We nemen jou mee.
Begrijp wat ik zeg.
Ik heb mijn been gebroken. Ik kan niet lopen.
Verspil geen tijd. Luister naar me.
Daar is de grens.
Ga daar zo snel mogelijk heen.
Vraag het Indiase Leger om hulp.
Ik verberg me hier. Het komt goed.
Ga nu. Rani, leg het hem uit.
We laten je niet achter.
Als jij niet meegaat, ga ik ook niet.
Probeer het te begrijpen.
Als jullie blijven, overleeft niemand het.
Geloof me. Je kunt alleen helpen als je weggaat.
- Hij heeft gelijk. - Ga.
We gaan samen, anders gaan we allemaal dood.
- We gaan hulp halen. - Ga. Wees moedig.
SODHI STIERF OP DE PLEK WAAR DUIZENDEN INL-SOLDATEN
ZICH OPOFFERDEN VOOR DE VRIJHEID VAN INDIA.
BIJNA 26.000 SOLDATEN VAN HET INDIASE NATIONALE LEGER
KWAMEN OM TIJDENS HUN STRIJD VOOR DE VRIJHEID VAN INDIA.
GEEN VAN DE OVERLEVENDEN WERD TOEGELATEN TOT HET LEGER VAN HET VRIJE INDIA.
ONDANKS PETITIES EN BRIEVEN WEIGERDE DE OVERHEID
DE OVERLEVENDE INL-SOLDATEN EEN PENSIOEN TE GEVEN.
NA VERLOOP VAN TIJD WERD HET INDIASE NATIONALE LEGER
HET VERGETEN LEGER